🥀 ગુલાબ ની કલમ ✍🏻

                   વૃંદા ના લગ્ન થયા એને માંડ બે વર્ષ થયા હશે. ઘર માં દૂધ માં સાકાર ભળે એ રીતે ભળી ગઈ દાદા ની લાડકી પુત્રવધૂ સસરાજી ની વહલસોઈ વહુ ને સાસુમાની સેવા ચાકરી કરનારી એક સંસ્કારી વહુ. એનો વર મિલન તેના માતા પિતા નું એક નું એક સંતાન એટલે બધો જ લાડ પ્યાર મળે વૃંદા અને મિલન ને. વૃંદા એક દમ શાંત નદી જેવી જે આખા ઘર ને હંમેશા પોતાના પ્રેમ રૂપી ભેજ થી મહેકાવવા માંગે છે. આમ થોડા રૂઢિ રિવાજો માં માનવા વાળા તેના સાસુ એટલે વહુ ને ઘર માં પણ સાડી જ પહેરવાની, ભલે સસરા નું માથે ના ઓઢે પણ સાસુ સામે બેઠી હોય ત્યારે ઘૂમટો તાણી રાખવાનો વગેરે એવું બધું કહે પણ તેના સસરા બિચારા ભગવાન ના માણસ આવું કરવાની ના પાડી દીધી કે મારી વહુ મારી દીકરી જેવી છે. એક દીકરી તેના પિયર માં જે રીતે હસતી રમતી રહે એ જ રીતે એના સાસરે પણ રહેવી જોઈએ..                   ઘર માં કઈ કમી નહિ મિલન ને ટેકસટાઈલ નો બિઝનેસ અને સસરા રેટાયરડ આર્મી ઓફિસર એના દાદાજી સસરા પણ મંદિર માં પૂજારી તો ઘર માં ક્યારેય કઈ કમી આવે જ નહિ.... ...

પ્રવાહ એટલે નદીઓ નો વહેણ....                     ગંગા પણ નદી ના વેણ ની જેમ ખળ ખળ વહેતા એવી સુમિત્રા ની નાની એવી નદી જ જોઈ લો. આખો દિવસ ઘર માં રમતી ઉછળતી અને કિલ્લોલ કરતી. ઘર માં સૌ થી નાની એટલે લાડકવાયી માં બાપ તો એને પોતાની પાંપણો પર સજાવી ને રાખે. એના બાપ મિથીલ ને આખા ગામ માં એમ જ કહે કે એને તો જાણે નવી નવાઈ ની દીકરી આવી એમ હરખાઈ ગયો. માણસ દીકરા ના જન્મ માં આખા ગામ માં પેંડા વહેચી ને ખુશ ખબરી આપે પણ આને તો પોતાના સગા સંબંધી ઓ સહિત આખા ગામ માં પેંડા અને સાકાર વેહચી અને બધા ને હરખાઈ ને કહેતો કે માટે દીકરી આવી મારે દીકરી આવી.....                        ગંગા હંમેશા થી એના બાપ ની જેમ નીડર અને પોતાની મા જેવી જ રૂપાળી ને દેખાવડી છોકરી હતી. ગંગા ના નાનપણ માં જ મીથીલ ભાઈ ને તો એના માટેના મંગા આવતા પણ આ લોકો ગણકારે તો ને.... ગંગા ભણવા માં પણ અવ્વલ આવતી ક્યારેય એના વર્ગ માં એ બીજા નંબરે ના આવે હંમેશા માટે પહેલો નંબર તો ગંગા ના નામ નો જ લખાઈ ગયો હોય.       ...