🥀 ગુલાબ ની કલમ ✍🏻

                        રિદ્ધિ એક અમીર બાપની સંતાન હતી, એટલે સ્વાભાવિક છે કે તેના માં સંસ્કાર થી વધારે ઘમંડ હોવાનો.પોતાના પપ્પા સિવાય કોઈ ની વાત કાન નહિ ધરવાનો એને જનમ થી જ મોટો ગુણ હતો. તેની માં જનમ આપ્યાની સાથે જ ભગવાન ને પ્યારી થઈ ગઈ, એટલે વધ્યા આ બાપ દીકરી.                        દીકરી ભલે ગમે એવી હોય મગજ ની પણ દિલ ની બહુ ભોળી. કુટુંબ પરિવાર શું એને ક્યારેય કઈ ખબર જ નથી પડી.હંમેશા પરિવાર ના પ્રેમને તરસતી રહેતી કદાચ આ કારણે જ તે નાનપણ થી જ ચિડાયેલી રહેતી, પપ્પા સિવાય કોઈ નો પ્રેમ ક્યારેય પામેલી જ નહિ ને. દીકરી તો પંખીડા જેવી હોય ક્યારે ઉડી જાય, ક્યારે એને પાંખો આવી જાય, સમય ક્યારે એને પોતાની બાહો માં ઉડાવી જાય....                        આવા માં એક છોકરાનું માંગુ આવ્યું, મધ્યમવર્ગનું કુટુંબ હતું. છોકરો ખૂબ ભણેલો હતો, નામ એનું પ્રીતમ અને ઘરના બધા જ લોકો હળીમળી ને રહેતા હતા. બસ એક જ પ્રોબ્લેમ આવ્ય...

પ્રેમ એટલે એવું જરૂરી નથી કે પતિ પત્નિ સાથે જ હોય કે માતા પિતા સાથે જ હોય. ભાઈ બહેન સાથે કે દાદા દાદી સાથે હોય. કહેવાય ને કે અમુક સબંધ ના નામ જ નથી હોતા, એવો જ સબંધ હતો રૂપા અને રતન નો.                  પહેલા ના જમાનાની વાત છે, એટલે જન્મ પહેલાં જ સગાઈ નક્કી થઈ ગઈ હોય. પેટે ચાંલ્લા કરી ને સગાઈ નક્કી કરવાના રિવાજ હતા. શાંતિ અને સરોજ ને પાક્કા બહેનપણાં બંધાઈ ગયા હતા, ને જોગા નું જોગ બેઓ ને એક સાથે જ સારા દિવસો જતા હતા. બેઓ ના બહેનપણાં ને જોઈ ને એના વડીલોના પણ મન ભળી ગયેલા. આ દોસ્તી ના સબંધ ને એક રૂપાળા નામ સાથે જોડવા બંને પરિવાર માં અનેરો થનગનાટ હતો. સારો દિવસ જોયો અને બંને ના પેટ પર જ ચાંલ્લા કરી સગાઈ નક્કી કરી. જો શાંતિ ના ઘેર દીકરી આવે ને સરોજ ના ઘેર દીકરો આવે અથવા શાંતિ ના ઘેર દીકરો ને સરોજ ના ઘેર દીકરી તો એકબીજા પરસ્પર વેવાઈ થાય અને એકબીજા ના સંતાનો ને જીવનભર પ્રેમ અને લાગણીઓથી સજાવા ના વાયદાઓ આપ્યા.                 સમય સમય નું કામ કરતો હતો, ધીમે ધીમે નવ મહિના વીત્યા અને શાંતિ ને દીકરો અવતર્યો ના...

એક ઢળતી સાંજ અને એક તું, જાણે એક દિલ ને બીજી ધડકન તું. આખો દિવસ થાકી ને આવું જ્યારે હું, ત્યારે એ ઢળતી સાંજે મારી કડવી કોફી ની મીઠાશ તું.. જો દિલ કહું તને હું તો ખોટું લગાડે આ સાંજ, ને જો દિલ ની ધડકન કહું તો રિસાય ને રાત પડી જાય આ સાંજ.. પ્રેમ તો બંને છે તું ને આ ઢળતી સાંજ, પણ મજા તો ત્યારે આવે જ્યારે આ સાંજ માં તારા આગમન ના એંધાણ થાય.. દિવસ તો સૂર્ય ના તાપ માં નીકળી જાય, પણ આ સાંજ તારા શ્રિંગાર વગર નહિ નીકળે.. દુનિયા ના તો શબ્દો અલગ ને રીત નિરાલી, પણ આ દુનિયા થી પરે છે એની સાથે ની સાંજ નિરાલી ..

समझ लेना... हालत ऐसे है की बता नहीं पाती, बताने से पहले तुम समझ लेना.. अगर लिख कर बोल ना पाऊं, तो आखें पढ़ कर तुम समझ लेना.. अगर शब्द ना मिले मुझे बयां ना कर पाऊं, तो मेरी खामोशी ही तुम समझ लेना.. खुली हुई आखों से ना देख पाओ तो, जुकी हुई पलके देख समझ लेना.. खुद को बर्बाद होते नही देख सकती, पर मेरी मौत का जनाज़ा देख हालात समझ लेना...